Laatste Javi reportage over Los Patojos.

Hier werkte ik 2,5 maand…

Groeten!

over De laatste dag Los Patojos…

200511

De allerlaatste dag van Los Patojos

Het was een heel aangename tijd bij Los Patojos. Ik heb er veel nieuwe mensen leren kennen, contact gelegd met de jongeren, een beetje beter de situatie leren kennen in Guatemala. Wat het betekent om jong te zijn in Guatemala.

Niet alles liep van een leien dakje, zo zijn er uiteindelijk geen filmpjes gemaakt, maar wel een scenario geschreven.
Door allerlei omstandigheden kwamen we nooit tot het filmen… Dit vond ik echter niet zo erg, omdat ik al blij was dat ik een aantal kinderen heb bereikt.

Mijn gitaarlessen en soms Engelse lessen, hebben echt een aantal kinderen kunnen bekoren.

De dag dat ik weg zou gaan, kwam de harde realiteit echter terug:
een jongen van Los Patojos was aan het wandelen met zijn vriendin en werd plots aangereden door een dronken chauffeur…
Het meisje brak haar been en arm, de jongen lag in coma…
Die is vandaag gestorven, de chauffeur ongevat…

18 Jaar en boordevol dromen…
Veel te vroeg.

De Patojos gingen allemaal samen naar de begrafenis.

De ‘circulo de confianza’ ging dan ook over hoe om te gaan met de dood, hoe om te gaan met nabestaanden en hoe om te gaan met het eigen leven…
Ook vertelde een van de leerkrachten dan het verhaal dat hij ook eens omver is gereden. De chauffeur stapte wel uit, trok zijn geweer, richtte het op hem en zei: of je gaat dood of je gaat naar huis.

Voor de rest zit mijn tijd hier dus bijna op.
Ik ga nu nog drie weken reizen en dan ben ik terug in het Belgenlandje!

Gegroet!

O, er komt ook nog een ‘Los Patojos’ reportage!

Een filmpje dat de ‘patojos’ hebben gemaakt.

over De zee…

140511 - 150511

Haaaaahhh…

Tijd om eens een weekendje ‘niets’ te doen…

We gingen voor een weekendje naar zee!
Een vulkanisch strand lachte ons tegemoet. Zwart zand dus. En golven, grote golven!

Hoe zag ons dagindeling eruit?
In een hangmat liggen, zwemmen, in een hangmat liggen, zwemmen, eten, zwemmen, in een hangmat liggen, surfen (zo meteen meer daarover), jungle speed spelen, lezen…
Je hebt het plaatje wel. Genieten :D

Ik heb dus voor de eerste keer gesurft en ik vond het zeer aangenaam!
Ik slaagde er in om al recht te staan, op de surfplank!

Het was er warm… Van ‘s morgends tot ‘s avonds… De zee was warm, de douches waren warm… Geen plaats tot afkoelen. Maar zo hebben we het graag!!

Tijd vliegt… Deze week wordt al mijn laatste werkweek :o

Gegroet!

Ook in het Engels te bezichtigen.

Meer vulkaanfoto’s!

Aqui es el pays de ‘mañana’.

Fernando Ortiz Moreira

Dit is het land van ‘morgen’
Dit omdat de meeste dingen worden uitgesteld naar morgen.

De beklimming van verscheidene vulkanen..

over De Acatenango, Overvallen worden, De Pacaya en Marshmallows roosteren…

070511 - 080511

Het was een bewogen weekend!

We zouden allemaal samen de Acatenango gaan beklimmen. Dit is een vulkaan ergens in Guatemala. 2 Dagen zou deze tocht duren.
We werden voorbereid door onze touroperator. Warme slaapzak, warme jas, fleece broek, fleece trui, tent, eten… Alles erop en eraan.
We zouden tot de top klimmen. 3500 Meter hoogte! Het zou er dus koud worden.

We stapten het busje in, naar de Acatenango en de sfeer zat er al goed in. We zaten in een groep van 10, 11 met de gids erbij en dan nog 2 politieagenten. De ene had witte nikes aan, wat een grappig zicht was. Wij, met stapschoenen, staken daar dus nogal tegen af.

Aangekomen aan de Acatenango, doemde de vulkaan met zijn dubbele piek op.

We begonnen de tocht.

Tot er plots een mannetje naar beneden aan het lopen was.. Vreemd, dacht ik zo. Iemand die van een vulkaan loopt! De gids zei dat dat wel gemakkelijker was dan naar boven lopen.

De man kwam buiten adem toe bij ons en zei dat ze net overvallen waren door vier mannen met uzi’s, pistolen…
Oei…

En nu… Even erna kwam er nog een koppel ook naar beneden gelopen, schijnbaar meer aangedaan van het gebeuren.
Wat was er nu net gebeurd?

Er waren drie toeristen die, net als ons, een uitje naar de Acatenango hadden geregeld. Zij hadden een plaatselijke gids (met pistool) en normaal ook twee politiemannen. Die zijn echter niet komen opdagen… Ze hadden zich ziek gemeld, die ochtend.
Op het punt waar de drie ongelukkigen zouden eten, werden ze plots benaderd door de vier overvallers.
Ze geboden hen hun camera’s, gsms en geld af te geven… Dit deden ze ook, tot wanneer de gids zijn pistool trok en er een ‘shoot-out’ kwam. Een viertal kogels werden gelost en de gids werd geraakt in zijn been. Het ene been erin, langs de andere kant eruit, om dan te eindigen in zijn ander been.
Hij gebood de toeristen te lopen, wat ze dan ook deden. Ook vroeg hij aan de overvallers of ze eventueel nog iemand kunnen bellen voor hem, want zijn gsm was ook gestolen. Dat deden ze niet.

Op dat moment was onze gids een beetje in paniek. We kwamen samen om te beslissen of we verder zouden gaan of niet…
Twee wouden zeker door gaan, twee helemaal niet en de rest wist het niet zo goed…

De twee politiemannen die mee met ons waren, begonnen onmiddellijk om te roepen in hun walkie-talkie, maar het duurde toch nog meer dan een half uur, voordat ze de vulkaan op gingen, op zoek naar de arme gids…
Intussen was de plaatselijke grondbezitter aangekomen en vroeg wat er aan de hand was, waarop hij samen met de politie op zoek gingen naar de gids.

Even later kwamen er nog een vijftal mannen met machete naar ons toegestapt om snel polshoogte te nemen. Ook zij snelden naar boven…

Dit zou wel even kunnen duren, dachten we. Het was al twee uur stappen naar het punt waar de gids lach…
We bespraken of we verder zouden gaan of niet.
De ene die zeker verder wou zei dat we toch voor iets twee agenten mee hadden. Dit werd dan nog versterkt door een plaatselijke boer die zei dat hij in al die jaren nog nooit een groep heeft weten overvallen worden waar politie bij was…
Ook vertrouwde hij ons toe dat hij vrijdag een viertal mannen met geweren naar boven had zien gaan… De overvallers dus…

Verrassend genoeg waren de politiemannen na een uur al terug!
Dit kwam doordat er een groep Russische onderzoekers, ook met een plaatselijke gids, al die ochtend vroeg, op de vulkaan waren geklommen. Ze hoorden geweerschoten en gingen gaan kijken. Ze vonden de gids, sjorden een draagberrie en brachten hem mee naar beneden. Een bonte groep mannen, tussen 25 en 65 jaar, allen met verwarde baarden, slechts één iemand die een beetje Engels kon, al twee jaar op tocht in Alaska, Amerika, Latijns Amerika… Om iets te onderzoeken.

Als de gids weg gevoerd was, gingen de Russen ook door. De ene op blote voeten. ze stapten gewoon de baan op (wat niet zo een normaal gegeven is, midden in de bergen.. Meestal neem je een bus…)

Grappig :)

Onze gids zei dat de lokale bevolking hoogstwaarschijnlijk wel de rekening zouden verheffen met de overvallers. De vorige keer, zo vertelde hij, hebben ze een dief in een put gesmeten, benzine over gegoten en in brand gestoken…

Dan besloot de gids dat we wel nog de Pacaya konden beklimmen die dag, een andere vulkaan, minder hoog. Anders zouden we gewoon al ons geld kwijt geweest zijn, dat we aan het agentschap hadden betaald…

We vertrokken, maar dit was niets te vergelijken met de Acotenango: veel minder hoog, veel toeristischer…
Op anderhalf uur stonden we al boven.
Ze gebruiken de vulkaan daartegenover als energiebron: ze gebruiken de warmte van de vulkaan, en het water vanuit een krater van de vulkaan (dat een groot meer vormt), en daar maken ze dan energie mee…

Deze vulkaan heeft vorig jaar in mei geerupteerd!
Dat was wel spectaculair…
Je zag dat de bomen soms nog wat zwart waren, maar toch waren er vele bomen die reeds nieuwe bladeren hadden.
Ook was het een vreemd zicht om een kleine krater te zien die helemaal zwart is, maar op de rand, al weer wat groen groeit…

We stelden ons tentjes op en trokken het gestolde lava veld in.
Stenen zijn nog steeds warm, uit krochten komt warme lucht…
Zo warm dat we er marshmallows boven roosterden. Op een kleine 30 seconden waren ze al goudbruin!

De gids zei dat de vulkaan normaal volgend jaar weer zal erupteren. Hij voelt nu al het verschil met een paar maand geleden, waar je vijf minuten moest wachten op de marshmallows…

We zagen de zonsondergang op de vulkaan… Prachtig…

's Avonds hadden we nog een kampvuurtje bij onze tenten.

Zo zat onze trip op de vulkaan er alweer op…

Op 20 minuten stonden we beneden, waar de bus ons alweer stond op te wachten, zo ook weer de kinderen… Ze bedelden om eten, dus gaf ik de rest van mijn brood nog aan hen…

Wat een ervaringen. Gelukkig zonder kleerscheuren er weer vanaf gebracht!

Groeten!

(Ik post nog meerdere foto’s)

Mijn nieuwe Javi reportage!
Check ook www.javi.tv voor de andere filmpjes.

Voor de eerste reportage kan je hier terecht
www.vimeo.com/​20275022
en voor de tweede hier
www.vimeo.com/​21543882

Veel kijkplezier!!